NOTP
dit jaar ben ik weer eens naar Night Of The Proms geweest.
het tweede jaar eigenlijk "nog maar". vorig jaar ging ik speciaal voor sharlene spiteri (texas) omdat ik daar nogal hevige fan van ben. definieer maar zelf het woordje "hevig" :o))
en vermits dat t vorig jaar meegevallen was, dat hele assortiment aan muziek, ging ik dit jaar weer. anke en fien hadden me weer opgetrommeld en wij dus zaterdag naar het sportpaleis.
het verrassingoptreden dit jaar werd verzorgd door Tom Helsen. BUITEN !!
en wij maar binnen wachten omdat ze gezegd hadden dat de verrassingsact om 20u kwam. konden we hem dus bewonderen op een scherm. hihi. ach ja, het was wel de moeite, ondanks ik geen grote Tom Helsen fan ben. teveel melancholisch-gezaag voor mij.
OMD kwamen niet wegens familiale problemen en Kid Creol & the Coconuts moesten dat gat opvullen.
Kid Creol, die eigenlijk James Creol heet, is zo "kid" niemeer. buiten t feit dat zijn kleren nog altijd te groot lijken.
zijn Coconuts waren vernieuwd. waarschijnlijk wegens houdbaarheidsdatum overschreden. en die kokosnoten waren t enige memorabele aan hun optreden.
Macy Gray. mmm, macy. met de zwoele stem en de sterke persoonlijkheid dat ze uitstraalt.
en dat was zaterdag niet anders. amai wat een madam !!!
ze stond er helemaal, in levende lijve. als ze maar de helft van haar op t podium gezet hadden, dan was t nog dik in orde geweest.
over dik gesproken. ze had 2 backings mee. 1 kleintje met een stem groter dan dennis rodman en 1 ... euhm grote madam, die blijkbaar 7 kleintjes opgegeten had voor t optreden.
maar chapeau voor de durf om deze dames op t podium te zetten. en de stemmen die ze hadden, one in a million.
"aaaaah freak out, le freak cet..." Le chic was helemaal studio 54.
alle disco, glitter en glamour uit de kast gehaald om de hits te laten weergalmen in t sportpaleis.
en het werkte. de zaal vond t blijkbaar super. en het aantal liedjes dat ze brachten was voor mij meer dan genoeg want een echte disco-freak ben ik niet. maar het was wel te versmaden.
Soulsister mag ik zeker niet vergeten. eigenlijk de meest foute band om in de jaren 80 fan van te zijn. blijkbaar durfde niemand zich in die tijd te "outen" want nu kon ineens iedereen hun nummers meezingen.
ikke ook :o))))
was een super swingend, gek makend optreden. dat beloofd voor hun wederoptreden volgend jaar.
voor de rest had ge nog ne gast die ferm piano kon spelen. net alsof ze het filmpje van zijn handen die over de toetsen speelden, opgenomen hadden en versneld afspeelden. maar het was ongetwijfeld live.
en ne viool-virtuoos met idem eigenschappen alleen langer haar.
kortom sfeer en ambiance alom.
meer moet dat niet zijn denk ik.
het tweede jaar eigenlijk "nog maar". vorig jaar ging ik speciaal voor sharlene spiteri (texas) omdat ik daar nogal hevige fan van ben. definieer maar zelf het woordje "hevig" :o))
en vermits dat t vorig jaar meegevallen was, dat hele assortiment aan muziek, ging ik dit jaar weer. anke en fien hadden me weer opgetrommeld en wij dus zaterdag naar het sportpaleis.
het verrassingoptreden dit jaar werd verzorgd door Tom Helsen. BUITEN !!
en wij maar binnen wachten omdat ze gezegd hadden dat de verrassingsact om 20u kwam. konden we hem dus bewonderen op een scherm. hihi. ach ja, het was wel de moeite, ondanks ik geen grote Tom Helsen fan ben. teveel melancholisch-gezaag voor mij.
OMD kwamen niet wegens familiale problemen en Kid Creol & the Coconuts moesten dat gat opvullen.
Kid Creol, die eigenlijk James Creol heet, is zo "kid" niemeer. buiten t feit dat zijn kleren nog altijd te groot lijken.
zijn Coconuts waren vernieuwd. waarschijnlijk wegens houdbaarheidsdatum overschreden. en die kokosnoten waren t enige memorabele aan hun optreden.
Macy Gray. mmm, macy. met de zwoele stem en de sterke persoonlijkheid dat ze uitstraalt.
en dat was zaterdag niet anders. amai wat een madam !!!
ze stond er helemaal, in levende lijve. als ze maar de helft van haar op t podium gezet hadden, dan was t nog dik in orde geweest.
over dik gesproken. ze had 2 backings mee. 1 kleintje met een stem groter dan dennis rodman en 1 ... euhm grote madam, die blijkbaar 7 kleintjes opgegeten had voor t optreden.
maar chapeau voor de durf om deze dames op t podium te zetten. en de stemmen die ze hadden, one in a million.
"aaaaah freak out, le freak cet..." Le chic was helemaal studio 54.
alle disco, glitter en glamour uit de kast gehaald om de hits te laten weergalmen in t sportpaleis.
en het werkte. de zaal vond t blijkbaar super. en het aantal liedjes dat ze brachten was voor mij meer dan genoeg want een echte disco-freak ben ik niet. maar het was wel te versmaden.
Soulsister mag ik zeker niet vergeten. eigenlijk de meest foute band om in de jaren 80 fan van te zijn. blijkbaar durfde niemand zich in die tijd te "outen" want nu kon ineens iedereen hun nummers meezingen.
ikke ook :o))))
was een super swingend, gek makend optreden. dat beloofd voor hun wederoptreden volgend jaar.
voor de rest had ge nog ne gast die ferm piano kon spelen. net alsof ze het filmpje van zijn handen die over de toetsen speelden, opgenomen hadden en versneld afspeelden. maar het was ongetwijfeld live.
en ne viool-virtuoos met idem eigenschappen alleen langer haar.
kortom sfeer en ambiance alom.
meer moet dat niet zijn denk ik.