to emo or not to emo. zondag 24 mei 2009 |
Laten we het nog eens hebben over de zaligheid der emo-muziek !
Ben gisteren met een vriendin naar Sophia geweest en het was zoals altijd weer schitterend. Robin, frontman van Sophia, heeft de grootste puppy-oogjes ter wereld. Ongeloofelijk veel aaibaarheidsfactor en de wankele stem die eigen is aan hem, klinkt elke keer weer zonder schroom ... geweldig.
Sophia omhelst dan ook de zaligheid der emo-muziek. Alsof Sophia en melancholie in één adem genoemd mogen worden. Alsof Robin ervoor geboren was om enkel deze muziek te schrijven. Alsof die man alle lasten van heel de wereld draagt en die ook formidabel in zijn muziek kan omzetten.
Alleen ... alleen was t gisteren een beetje anders.
Het hoge emo / melancholie gehalte was niet zo sterk aanwezig als in andere optredens.
Want Robin had t in zijn krollen gekregen om verliefd te zijn.
De man zweefde weliswaar over t podium. Hoovercraft-gewijs.
En als dat nog niet genoeg was bleek de backing, die eigenlijk meer front stond dan back, de reden van zijn vleugels te zijn.
Maar we moesten toegeven. Astrid, want zo noemde zijn muze, mocht gezien worden.
Stralende glimlach, sprekende ogen en een hoog rock gehalte zijn altijd wel een troef.
En daardoor hadden mijn mede concertganster en ik hadden t op een kleine deal gegooid waar we allebei heel tevreden over waren. Zij "kreeg" Robin en ikke Astrid. Of de ruilpersonen in kwestie t er ook over eens waren vonden we niet belangrijk.
En ondanks we echt gingen voor de zaligheid der emo-muziek, die we niet gekregen hebben, was gisteren een schitterende avond.
Ben gisteren met een vriendin naar Sophia geweest en het was zoals altijd weer schitterend. Robin, frontman van Sophia, heeft de grootste puppy-oogjes ter wereld. Ongeloofelijk veel aaibaarheidsfactor en de wankele stem die eigen is aan hem, klinkt elke keer weer zonder schroom ... geweldig.
Sophia omhelst dan ook de zaligheid der emo-muziek. Alsof Sophia en melancholie in één adem genoemd mogen worden. Alsof Robin ervoor geboren was om enkel deze muziek te schrijven. Alsof die man alle lasten van heel de wereld draagt en die ook formidabel in zijn muziek kan omzetten.
Alleen ... alleen was t gisteren een beetje anders.
Het hoge emo / melancholie gehalte was niet zo sterk aanwezig als in andere optredens.
Want Robin had t in zijn krollen gekregen om verliefd te zijn.
De man zweefde weliswaar over t podium. Hoovercraft-gewijs.
En als dat nog niet genoeg was bleek de backing, die eigenlijk meer front stond dan back, de reden van zijn vleugels te zijn.
Maar we moesten toegeven. Astrid, want zo noemde zijn muze, mocht gezien worden.
Stralende glimlach, sprekende ogen en een hoog rock gehalte zijn altijd wel een troef.
En daardoor hadden mijn mede concertganster en ik hadden t op een kleine deal gegooid waar we allebei heel tevreden over waren. Zij "kreeg" Robin en ikke Astrid. Of de ruilpersonen in kwestie t er ook over eens waren vonden we niet belangrijk.
En ondanks we echt gingen voor de zaligheid der emo-muziek, die we niet gekregen hebben, was gisteren een schitterende avond.